25 Nisan 2015 Cumartesi

Terrible Two'nun Bizim Ev Versiyonu

Her aile de olduğu gibi bizim de başımıza geldi, "Dayanılmaz  2  Sendromu" , gerçek ve komik bir dönem olarak atlattığımızı düşünüyorum. Bu konu hakkında o kadar çok yazı yazıldı ki, başımıza gelenlere ne şaşırdık, ne de herhangi birinden destek aldık.

Bu dönemde çocuklar büyüdükleri için, dünyaları da büyüyor, fakat ellerinde olmayan sebeplerden ötürü sinir katsayıları artıyor. Örneğin anlatmak istediği birşey var, ama kelime haznesi yetmiyor.
Büyüdüğü için artık mama sandalyesi değil de bizim oturduğumuz sandalyelerde oturmak istiyor, tabi bunu işaret diliyle ifade ettiğinden anlamadığınızda kıyamet kopuyor.


İstediği herneyse yapıldığı anda onun tersini isteyebiliyor, sonra yine tersi,yine tersini istiyor. Bu durumda gerçekten ne istediğini anlamak zor oluyor çünkü zaten kendi istediği birşeyde yok.

Bu gibi durumlarda biz ne yaptık, ona seçenekler sunarak "Bunu mu şunu mu istiyorsun?" gibi sorular sorarak kararını kendisinin vermesini sağladık. Eğer ağlamaz ve akıllı bir çocuk olursa ödüllendirdik. Burada sürpriz çikolataların çok faydasını gördüm diyebilirim.

Ceza sistemindense ödülün daha faydalı olduğunu düşünüyorum. Ceza vermedik değil, verdik ama içimiz yandı, cezamız 1-2 dk odasında tek kalmasıydı. Bunun bir kere olması yeterli. Daha sonraları ceza mı almak istersin, ödül mü sorularıyla zaten kendisi ödüle yöneldi. Biz ailecek böyle bir yol izleyerek bu zamanı geçirdik. Her çocuğun karakteri farklıdır, ama 2 yaşındaki bir çocukla çok inatlaşmak, dediğimi yaptıracağım diye zorlamak bence doğru değil. Gururunu kırmak ileriki dönemlerde geri gelmeyecek kendine güvenini de beraberinde götürür diye düşünüyorum. Yaptığı her olumlu harekette onu takdir ettim, yaptığı olumsuzluklarda ise kendi kendime telkinde bulundum sürekli " Bugünler geçecek, geri gelmeyecek, bu anlarının bile tadını çıkartmalı" diye. Zararlı hareketlerini de görmezden gelmeye çalışarak konu değiştirmeye çalışıyorum, ilgisini farklı yöne çekmek birçok zaman iyi oluyor.

Bu zamanlar da geçiyor, en az zararla atlatmak biz ailelerin elinde, çocuklarımıza sevgi verelim, onların da birey olduklarını unutmayalım.

Birde bu sendrom sizin eve uğradıysa mutlu olun, çocuğunuz bu süreçten sonra daha hızlı büyüme evresine giriyor, hayatınıza daha çok dahil oluyor. Bu da güzel değil mi ?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder